Un tros de fang

¿Habéis tenido alguna vez esa sensación de querer comerse el mundo y experimentar cosas nuevas a raudales? Supongo que es lo lógico, sobre todo a tu edad, me dirían algunas personas.

Pero, ¿no os ha pasado que todos esos geniales planes se desinflan antes de existir porque os atenaza el miedo? Puedo verme a mí misma tomando las riendas de todo aquello que me apetece hacer, confesando sentimientos escondidos, riendo, besando, bailando, haciendo pequeñas locuras como coger un autobús con rumbo a ti o bañándome vestida en una fría playa en pleno mes de febrero…

Pero no hago nada para que todas estas cosas sucedan. Y sé perfectamente qué es lo que me frena, cuáles son mis miedos más profundos. Pero, en casi veinticinco años de existencia, nunca he sido capaz de superarlos. Son miedos antiguos, feos, que se esconden bajo la cama para cercenar de un zarpazo todos mis sueños en los momentos más insospechados. A estos miedos antediluvianos últimamente se han ido añadiendo miedos nuevos. Pero si me analizo profundamente, creo que todos ellos se resumen en el miedo primigenio, el que me hace reprimir mis sentimientos y fantasías: El miedo a no gustar.

A lo largo de mi vida he superado algunos escollos. En general me considero afortunada, y probablemente mis problemas, comparados con los de otras personas, sean nimiedades. Pero siempre ha habido algo que se ha mantenido como una constante, y ha sido el miedo al rechazo. En lo que a relaciones personales se refiere, he tenido que lidiar tantas y tantas veces con ese rechazo, que el alma se me parte en dos cada vez que vuelve a suceder.

Siempre voy por la vida con pies de plomo, porque he aprendido que mi forma de ser indica con grandes luces de neón que llevo el corazón al aire, y no todo el mundo utiliza esto para acariciarlo; sino que muchos se divierten clavando una estaca en él. Por eso ese mínimo comentario que a otra persona no le supondría nada, a mí me devasta. Por eso rechazar ese café supone que en mi cabeza se activen una serie de extraños pensamientos que terminan siempre igual: Era de esperar que me rechazara.

Por suerte, he encontrado a ese puñadito de personas que me han aceptado como soy y he conseguido recuperar un poco de confianza en la humanidad. Y a pesar de que hice reformas y me apuntalé el corazón, no ha servido de nada, porque de nuevo tiene grietas.

Pero, ¿por qué seguir dándole vueltas al tema cuando otros antes han utilizado las palabras exactas para expresar tu sentir? En este caso, Mishima son los culpables. Os dejo con esta delicia…

Tu no saps com em fas sentir, com un ninot fora la caixa,
tan petit i insignificant, a les teves mans un tros de fang

Tu no saps com em fas sentir, com un idiota que compta el temps perdut entre un ja ens veurem i un avui no puc

Tu no saps reconèixer en mi, el que tinc d’or et sembla una llauna,
i jo m’arrugo i vaig oxidant-me.

El que trobo dolç a tu t’amarga…

I per allargar la tonteria, el què ens cremava, avui està ofegant-me.

Tu no saps com em fas sentir…

2 Respuestas a Un tros de fang

  1. Fíjate lo ahogada en miedos que estoy yo… Que todavía no ha llegado NADIE¡¡¡… Nadie… y tengo ya veintidós… una vida… ¿miedo al rechazo?… En realidad… ya me siento así… pero… no espero que encontrar a ‘ESA’ persona … sea fácil. Mi corazón tb está en volandas… y lo enseño demasiado… pero eso soy yo, forma parte de mí… y quien quiera quererme… aprenderá a abrigarse bien y salir a la calle con el corazón afuera, tanto como el mío. ;-)
    me faltan por rellenar tantos huecos… que no creo que nadie sepa rellenar alguno sin fallar… primero quiero construirme… pero sin embargo… tengo ganas de amor sin nada a cambio ……
    un abrazo’

  2. Te entiendo a la perfección, Carmen. Aunque a mí me cueste deshacerme de mis propios miedos, te aconsejo que tú intentes quitarte los tuyos; porque seguro que, al no tener miedo, das una sensación de seguridad en ti misma que enamorará. Seguro :-)

Deja un comentario

Fill in your details below or click an icon to log in:

Logo de WordPress.com

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Cambiar )

Connecting to %s